Oglądając w nim skarby Akropolu, widzimy go przez szklane ściany. Na 14 tys. m. kw. powierzchni wystawienniczej (10 razy większa niż w starym muzeum) zobaczymy ok. 4 tys. eksponatów, głównie rzeźby i ceramikę. Na całkowicie oszklonym trzecim piętrze mającym wymiary Partenonu zrekonstruowano rzeźbiarski wystrój świątyni Ateny. Kiedy zbliżamy się do niej o zmroku, już z daleka obiecuje spokojny postój po trudach morskiej żeglugi. Widząc światła ulic i domów Pothii, rozłożone amfiteatralnie i wspinające się wysoko, oczekujemy, że otaczające zatokę góry zapewnią nam zaciszne schronienie. Na pewno jak wszędzie, tak i w Egipcie turysta ma możliwość być narażony na drobne kradzieże na przykład. telefonów komórkowych, portfeli czy aparatów fotograficznych), niemniej jednak nie posiada podstaw, ażeby sądzić, że egipscy kieszonkowcy są bardziej aktywni czy skuteczni niż kieszonkowcy w Rzymie możliwe, że jest wręcz przeciwnie) i o ile turysta zachowuje się rozsądnie, nic nieprzyjemnego nie powinno go spotkać. W większości przypadków hoteli w pokojach znajdują się sejfy, gdzie można zostawić cenne rzeczy lub przekazać je obsłudze hotelu) Teatr Dionizosa z IV w. p.n.e. z bliska nie wygląda efektownie. Półokrąg bardzo zniszczonej widowni i rozsypanych kamieni nie może się równać np. z tym znakomicie zachowanym w Epidauros. Stoimy natomiast w miejscu najważniejszego teatru antycznej Hellady. Tu odbywały się premiery sztuk Ajschylosa, Sofoklesa, Eurypidesa, Arystofanesa, Menandra. Ok. 200 m stąd na zachód mamy rzymski odeon (teatr muzyczny) Herodesa Attykusa zbudowany w II w. przez tego bogatego ateńczyka, przyjaciela cesarza Hadriana. Wielu traciło życie w głębinach lub na skutek choroby kesonowej, powstającej w następstwie zbyt szybkiego wynurzania się z dużej głębokości. Oglądamy skafandry, hełmy i narzędzia używane niegdyś poprzez nurków Oraz ich nowocześniejsze wyposażenie, zachwycamy się wydobytymi poprzez nich pięknymi okazami (bilet 3 euro). Przez stulecia wokół Kalymnos gąbek było w bród, dopiero w naszych czasach z powodu biologicznej degradacji wody zaczęło ich brakować. Wielu mieszkańców sąsiednich wysp zrezygnowało z uprawiania tradycyjnego zawodu.